به جز چند گياه گوشت خوار كه عاشق لب هاي من شده بودند
كسي تا به حال مرا دوست نداشته است.
سي و دو دندان
سي و دو حرف الفبا
بي گمان رابطه ي تنگاتنگي است ميان دروغ بافتن و جويدن!
آسياب مي شد زير دندان هاي آسيايي شان...
و در ادامه ي اين شعر ، همين طور كه تو را از دست مي دهم
انگشتانم كوتاه تر خواهند شد.
لك لك ها با پاهايي كاملاً كوتاه به دنيا خواهند آمد
و چند كلمه ي كوتاه و خپل كه استعداد چاقي عجيبي دارند
اسم تو را دهان پر كن جلوه خواهند داد.
با دهان پر حرف زدن واقعاً بي ادبي است
اما
اگر افتخار بدهي
مي تواني تكه كلامم باشي
نه لااقل
بگذار
وسط اين كلام ، قبل از اين كه اتفاق بيافتم
به تو تكيه كنم!
لعنتي!
چرا نمي خواهي بفهمي؟
من بلد نيستم نقش بره را خوب بازي كنم ،
آن هم بدون پارتينر گرگ.
گرگي كه بدون قطب نما هم مي شد فهميد ، دقيقاً به كدام قطب رفته است.
دندان آسياي اش تير مي كشيده از سرما...
عصر يخبندان را چسبانده به ستون مهره هايم ،
بي انصاف مرا با دانياسورها مقايسه كرده است
دايناسور نيستم من.
.... به اينجا كه برسيم ؛ احتمالاً درياها خشك شده اند،
بوي ماهي گنديده مي دهد اين سطرها.
اصلاً تمام اين ها به من چه مربوط؟!!!
بگذار بميرد ، بميرد در آغوش آن همه دختر بي انگشتي
كه عشق رابا حساب هاي كاملاً سر انگشتي محاسبه مي كنند.
توجه؛
وجود يك پنجره ي كذايي در اين سطر ضروري به نظر مي رسد.
پايان بندي اين شعر هم قاعدتاً دختر بدون انگشتي است ،
كه براي تو
و آن معشوقه ي احتمالي ات
دست تكان مي دهد!
